Jesteś pryzmatem,
przez który załamuje się światło

Jestem Jeleniogórzaninem od urodzenia. Zanim na dobre wziąłem aparat do ręki, przez lata tańczyłem towarzysko, trenowałem capoeira, skończyłem anglistykę, magisterkę z dziennikarstwa, public relations i edukacji społecznej, a potem podyplomowe z tłumaczeń specjalistycznych. Pracowałem w kulturze, byłem nauczycielem, tłumaczem, wykładowcą, managerem i didżejem.

Te wszystkie światy dały mi ogrom doświadczenia, dziś są częścią każdego zdjęcia. Taniec nauczył mnie czytać ruch i wyczuć ten moment, w którym trzeba nacisnąć spust. Praca w kulturze, patrzeć na to, co w scenie naprawdę ważne i wyjątkowe. Język i setki rozmów, rozluźniać ludzi przed obiektywem, od par młodych trzęsących się przed przysięgą po gwiazdy estrady tuż przed wejściem na scenę.

Fotografii ślubnej uczyłem się u Two Mann Studios, na półrocznym stypendium. Od nich wziąłem to, co dziś jest moim kompasem: prawda ważniejsza od doskonałości, emocje ważniejsze od sztucznej pozy. Wolę kadr trochę nieidealny, ale prawdziwy i przekazujący emocje oraz historię do zapamiętania, niż sztuczny i ustawiony.

Dziś fotografuję śluby, jedzenie, wydarzenia, teatr i marki. Pracuję ze światłem i kolorem bardzo uważnie, aby moje zdjęcia nie potrzebowały ogromnej postprodukcji. Robię to bez Photoshopa i bez AI, bo w świecie zalanym obrazami z generatorów, gdzie coraz trudniej odróżnić prawdę od fałszu, prawdziwe zdjęcie buduje zaufanie.

Nie ma miejsc za dalekich dla mnie, spakuję sprzęt i przyjadę tam, gdzie jestem potrzebny. W jeden rok odwiedziłem z aparatem około 250 miejsc, w 77 miastach i 6 krajach. Ale najmocniejsze wciąż zdarza się blisko, tu w Karkonoszach, i w ludziach, których poznaję z aparatem w dłoni.